خیانت محمدرضا شاه پهلوی به ملت ایران

در شانزدهم امرداد ماه علیرضا نوری زاده را در شبکه ماهواره ای کانال یک دیدم که مشغول لجن پراکنی در مورد بحرین بود. البته از نوری زاده که یک سرش در آخور انگلستان است و یک سرش در آخور کشورهای عربی و جیره و مواجب خود را از ضد ایرانی ترین رسانه های عربی همچون روزنامه های السیاسه کویت و الشرق الاوسط و تلوزیون الجزیره دریافت می کند انتظاری جز این نمی رود. ایشان در حمایت از جدایی بحرین مدعی شد

شاه در آن زمان می توانست با فرستادن دو کشتی بحرین را تصرف کند اما در آن صورت همه دنیا به مقابله با ایران بر می خواست ولی در عوض بحرین، شاه جزایر سه گانه را گرفت که از نظر استراتژیک در موقعیتی بهتر از بحرین بود و نفت جزیره ابو موسی صد برابر نفت بحرین است. ایران در طول صد و پنجاه سال هیچ رابطه ای با بحرین نداشت ولی با این کار درهای بحرین به روی ایران گشوده شد و حاکم بحرین شد عبد و عبید ایران

نخست – این ادعای مسخره که در صورت باز پس گیری بحرین همه دنیا با ایران دشمن می شود و با زور نمی شد آنجارا پس گرفت و ... را شاه هم نموده بود. شاه طی سفری به دهلی نو در چهاردهم دی ماه ( 1347 ) در جواب خبرنگاری گفته بود : ایران پیوسته به این سیاست خود دلبستگی داشته که هرگر برای به دست آوردن اراضی و امتیازات ارضی، علی رغم تمایلات مردم آن سامان، به زور متوسل نشود... همچنین فرموده بودند : امروزه دنیا نمی پذیر که ما برای گرفتن بحرین به آنجا لشگر کشی کنیم. البته جواب ایشان را دکتر ناصر انقطاع به بهترین شکل دادند : چه طور دنیا می پذیرد که به ظفاّر لشگر کشی کنید ولی دفاع از تمامیت ارضی خود را نمی پذیرد؟ آغای نوری زاده شما که نظر جهانیان را در مورد باز پس گیری بحرین ملاک می دانی اگر نظر جامعه جهانی بر این باشد که شما همسر گرامی ات را برای نزدیکی در اختیار دیگران بگزاری آیا این کار را خواهی کرد؟ اصولا نظر جامعه جهانی در خصوص مسائل داخلی ما چه اعتباری دارد

دوم – این ادعا که جزایر سه گانه در عوض بحرین گرفته شد. نخست باید دانست که ما چیزی به نام جزایر سه گانه نداریم بلکه جزایر جزایر چهار گانه است که یکی از آن ها فعلا تحت اشغال دزدان دریایی است. سه جزیره تنب کوچک و بزرگ و ابوموسی جزیی از خاک ایران بودند که پس گرفته شد و بحرین هم جزیی از خاک ایران بود و هست که باید پس گرفته می شد که نشد و در این میان هیچ عوض و بدلی رخ نداد. ما چیز جدیدی به دست نیاوردیم که بابتش قرار باشد بحرین را بدهیم. بر پایه تصویب نامه هیئت وزیران جزیره بحرین به عنوان استان چهاردهم ایران شناخته شده بود و دو کرسی نمایندگی نیز در مجلس شورای ملی به طور نمادین داشت

حتی خود شاه نیز از خیانت کثیفش به ملت ایران به خوبی آگاه بود. او در بیستم بهمن ماه ( 1348 ) به اسدالله علم می گوید : بین خودمان باشد ... به نظر تودر ادامه حل مسئله بحرین، آیا ما به مملکتمان خیانت می کنیم؟ آری عذاب وجدان فکر خائنین را رها نمی کند

آغای نوری زاده، شرافتت را به چند فروختی ؟

(به نقل از http://iranbartar.blogspirit.com/)